• Diğer

Yazar

uzakulkem@windowslive.com

5 makale bulunmakatadır

Her Can Bir Umuttur

20:17 - 27 Şubat 2014

+A

-A

 
Suriyeli Ayşe teyzem...
Bugün onunla tanışmaktan büyük bir onur duydum. Çünkü o her insanın kendine mutlaka dersler çıkarabileceği çok candan bir insan.
 
Sürekli şükreden, ihtiyacı olsa bile söylemeyen, eşi durumlarına serzenişte bulunduğunda "Çünkü sen Allah'tan istemiyorsun, insanlardan istiyorsun" diye ona asıl istenmesi gerekeni hatırlatan bir kadın...
 
Kızını, gelinini, kız kardeşini, yeğenini savaşta, bir oğlunu ise hastalıktan kaybeden sabır timsali bir kadın.
Ağlayarak bize kızını ve gelinini anlattığında, "Siz benim kızım oldunuz, siz geldiniz, ben daha ne isteyebilirim ki" dedi.
 
Yıllar önce Türkiye'de yaşayan fakat o dönemin en zorlu günlerinden olan Şapka Kanunu günlerinde Suriye'ye hicret ederler. Suriye'de evini hastalara, düşkünlere, sohbetlere açan Ayşe teyze, savaş sonrası Şapka Kanunundan kaçtıkları ailesiyle Türkiye'ye geri döner. Şu an 20 kişi 2+1 bir evde yaşamlarını sürdürmeye çalışıyorlar. 
 
Ayşe teyzenin evinde 10'dan fazla çocuk var. Oğulları, gelinleri, kızı ve torunları ile beraber oturuyorlar. Bugün çocuklarla oynarken tekrar anladım ki "Çocukları mutlu etmenin dili yok." 
 
Siz onları, onlar sizi anlamamasına rağmen, bir tebessümünüz ve sevginiz onları dünyanın en mutlu çocukları haline getiriyor. Ki o çocuklar enkaz altından çıkarılmış çocuklar...
 
Kapıdan girer girmez kucağımıza atlayanlar da vardı, yandan yandan bakıp kendisiyle oynamamız, ilgilenmemiz için naz yapanlarda.
 
Kısa bir süre önce Facebook'tan duyurusunu yaptığımız bayan vardı. İki kilimin üzerinde yatıyorlardı, yardımlar ulaşana kadar. Duyurudan hemen sonra hayırseverlerin de desteği ile epeyce bebek ihtiyaçları, kıyafet ve ev eşyaları ayarlanmıştı.
İşte o bayan olan İman Abla, Ayşe teyzenin kızı. 
 
O da tıpkı annesi gibi... Kendisine gönderdiklerimizi, ihtiyacı olmasına rağmen komşuları ile paylaşan bir anne...
 
İman ablanın 1 hafta önce "ENES" adını verdikleri bir oğlu oldu. Duamız; Allah'a, ümmete ve adına layık olmasıdır.
Enes'in ablası Sara, doğuştan göz hastası. Gözünün çevresinde olması gereken bir kemik yok ve doktorlar annesinin karnında 4 aylıkken farketmişler. Doğumundan sonra 10 göz ameliyatı geçirmiş. Geçirmesi gereken ameliyatlarda hala var.
 
Ayşe teyzenin hayır dualarını alarak evlerinden ayrıldık. Onu mutlu eden tek şey yalnız olmadıklarını hissettiren Müslümanların varlığı...
 
Dua ediyor ve dua bekliyor...

RESİMLER İÇİN TIKLAYIN

Facebook'ta paylaş butonu
Print

YORUMLAR

Facebook Yorumları
YORUM YAZ
1000
duanur 28 Şubat 2014 15:48

Ayşe teyze nin hikayesi yüreğimi acıttı.G,özyaşlarıma hakim olamıyorum, dua ederken bile kendimizden utanıyorum çünkü dualarımızı fiili dualara çevirmenin vakti geldi, kardeşim açken ben tok yatabiliyorsam bu ettiğimiz duaların dilimizde kalmasındandır.Kardeşim kilimlerde uyurken ben sıcak yatağımdaysam duanın sadece dil ile yapılan duadan ibaret olmadığını bilmiyorum ozaman.kalkıp müslüman kardeşlerimize sürekli fiili dua edelim .artık gayretin, azmin, yorulmanın üzülüp ağlamak değil, bir şeyler yaparak beraber sevinmenin adı olsun dua..

Cevapla
Erdoğan Akın 28 Şubat 2014 13:54

"Onu mutlu eden tek şey yalnız olmadıklarını hissettiren Müslümanların varlığı..." Kalemine yüreğine kuvvet Nesibe kardeşim...

Cevapla
Ebru Güler 27 Şubat 2014 23:10

Yazını tekrar tekrar okudum Kardeşim.Her defasında tekrar başa döndüm. Her okuduğumda aklıma geldi bugün ki sahneler...Kızının resmini görünce dahi ağlayacak kadar evladına düşkün bir anne, aynı zamanda "Siz geldiniz, Allah bir kızımın yerine sizin gibi kızlar verdi bana" diyecek kadar da geniş yürekli-sabır timsali bir muhacire....Ayşe teyzenin tüm ümmeti kucaklayacak kadar geniş....Hakikatte Ayşe Teyzenin -tüm imkansızlıklarına rağmen- bize ihtiyacı yok, Bizim Ayşe Teyzelerin hamdını görmemize ihtiyacımız var .......

Cevapla
  • ÇOK OKUNANLAR
  • ÇOK YORUMLANANLAR

ARŞİV